Aards paradijs

Soms vind je van die aardse paradijsjes waar je nooit meer weg wil. De aguas naturales in de heuvels bij Santa Fe is zo’n paradijsje. Diep en idyllisch verscholen in een landschap vol eindeloze olijfvelden, waarbij niets erop wijst dat hier zich een klein sprookje bevindt, bestaande uit een zestal warmwaterbronnen met watervallen van 25 graden. Op zijn allermooist in het vroegst van de ochtend, wanneer de zon zich nog niet heeft laten zien, de aarde nog koud is en de damp van het warme water een mystieke zweem over het landschap legt. Meteen vanuit bed naar warm bad. Je haar wassen in een waterval. De harde stralen als massage voor de rug. Dit is wat ik in het reizen zoek: ultieme vrijheid. Heel eventjes een worden met een plek. Een geheimpje vinden buiten de reisgidsen om.

Waar in Europa vind je nog zo’n ongerepte plek? Dat niet in handen is van deze of gene die zo’n locatie commercieel willen uitbuiten, maar privé grondgebied is van een of andere oude hippie die wil dat natuurliefhebbers kosteloos en vrij van zijn stuk land kunnen genieten. Een oord dat niet via normale wegen bereikbaar is, maar waar je gps-coördinaten voor nodig hebt en je via een wirwar aan onverharde paden je bestemming bereikt.

Vandaar waarschijnlijk dat deze plek verworden is tot vredig hippieoordje waar iedereen lekker doet wat hij wilt: of dat nou naaktpoedelen is, fikkies stoken, gitaarspelen of raven tot diep in de nacht. Een van die afgelegen plekken waar je je even kunt onttrekken aan de norm. Waar zelfs de honden aanvoelen dat anarchie hier de hoogtij viert, schaamteloos bedelend om eten en aandacht en het nog krijgen ook.

Sommige mensen lijken hier langere tijd te verblijven. Anderen blijven een paar dagen en vertrekken weer: in ons geval omdat na drieëneenhalve dag het eten en ons drinkwater op is en de bewoonde wereld weer lonkt. Maar we komen terug!

Foto’s: Nikon D700