• Ik word werkelijk helemaal knettergek van al die commentspam iedere keer. Ik heb al geprobeerd de pivot blacklist te installeren, maar dit is me niet gelukt. Is er misschien iemand die een beetje kan helpen?
• Ik wordt nog veel gekker van school! Mocht ik, ondanks het niet gehaalde tentamen, toch afstuderen, blijkt nu dat er weer andere problemen zijn. Ga ik net mijn werkplan voor het afstuderen bij het onderwijsbureau inleveren, krijg ik te horen dat er een ander vak (recht) openstaat, terwijl dit eigenlijk al lang harstikke geregeld had moeten zijn! Dus officieel mag ik nu wéér niet afstuderen. Gelukkig betreft het hier een fout van een docent, dus die zorgt er maar persoonlijk voor dat het opgelost wordt.
Overigens ga ik voor mijn afstudeerproject de website van de Fancy restylen. Die is wel aan een nieuw design toe als je het mij vraagt.
Belastingdienst
Al sinds jaar en dag heb ik een onnatuurlijke angst voor blauwe enveloppen. De blauwe enveloppen van de belastingdienst welteverstaan. Ik vind de belastingdienst een vervelende instantie. Ik vind het niet leuk om zelfverdiend geld af te moeten staan aan de Staat, ook al weet ik dat er zonder belasting geen Staat zou zijn en dat wij het zonder Staat niet altijd zouden redden.
Ik vind de belastingdienst ook een vervelende instantie omdat ik niks afweet van belastingen en bijbehorende zaken. En zelfs na het doorlezen van de toelichting bij het aangevraagde formulier word ik geen steek wijzer.
De keren in mijn leven dat ik mijn belastingen ging opgeven deed mijn vader het dan ook altijd voor me. "Wordt het niet eens tijd om je er zelf eens in te verdiepen", zei mijn vader dan. "Neuh, ik snap er toch niks van. Misschien volgend jaar." Maar die volgende jaren kwamen er natuurlijk niet. Daarvoor was het veel te makkelijk om de administratie (inclusief aangifteformulier) even richting vaders bureau te schuiven. Vervolgens vader verblijden met een spontaan kopje koffie en een lieve glimlach en dan kwam het wel goed met het aangifteformulier.
Maar dit jaar ging ik het zelf doen. Althans, dat was het plan.
Vorige week viel de blauwe envaloppe door de brievenbus. Dat werd tijd ook, want ik had er in een maand tijd wel vier aangevraagd.
Ik maakte de envaloppe open, bestudeerde vluchtig het P-biljet en ging vervolgens op internet zoeken naar een instantie die mensen helpt bij het invullen van dit soort onbegrijpelijke biljetten. Vijftig euro voor hulp bij belastingaangifte. Toch maar zelf doen dus.
Maar de eerste vraag begreep ik al niet. En ook alle vragen die daarop volgden niet.
'De belastingdienst. Moeilijker kunnen we het niet maken, ook niet leuker trouwens', bedacht ik me.
En als ik hier nu naar dit biljet blijf staren heb ik over drie dagen nog niks ingevuld.
En dus belde ik vriend D. en oom J.
Die hebben meer verstand van belastingen.
Uiteindelijk heb ik geen enkele vraag zelf ingevuld.
Volgend jaar beter. Of misschien ook niet, mezelf kennende.
zzZZzz
School is ook zo vreselijk slaapverwekkend. Althans, dat bewijzen deze foto's wel.
Ferrari
Het zonnetje hoeft maar door te breken of half terras-minnend Utrecht begeeft zich richting binnenstad. Zeker als de winter net voorbij is en iedereen smacht naar de eerste prille zonnestralen krijgen mensen het al snel hoog in hun bol. De cabrio's worden weer tevoorschijn getoverd, de t-shirts uit de kasten gehaald en je ziet mensen met ijsjes op straat. Een toerist uit het zuiden van Europa zou vast raar opkijken van dit tafereel op een dag als vandaag. Vreemd is dat niet, want het is nog niet echt warm. En dus heb je mensen die nog ferm hun warme winterjas aantrekken zodra ze naar buiten gaan én mensen die al in t-shirt buiten lopen, omdat ze de zomer in hun bol hebben.
In iedergeval. Ik behoor zelf ook tot de groep mensen die bij het aanschouwen van het eerste lentezonnetje helemaal uit zijn dak gaat. En dus liet ik mijn winterjas vandaag thuis, kocht ik een ijsje bij de snackbar tegenover mijn huis en begaf ik me, samen met K., richting de terrasjes op de Neude. Maar aangezien het pas twaalf uur was, was er op de Neude nog geen zonnestraal te bekennen. Op naar de Korte Minrebroederstraat dan maar, want het terras van Café de Zaak was wel omgeven door zon.
K. bestelde koffie en aangezien ik geen koffie lust bestelde ik thee en toen kon het grote genieten gaan beginnen.
Een knalrode Ferrari cabriolet kwam de Ganzenmarkt, gelegen aan de Korte Minrebroederstraat, oprijden en parkeerde pontificaal in het midden van het plein. Twee mannen van een jaar of dertig stapten uit en kwamen aan het tafeltje voor ons zitten. Vanaf hun plek konden ze perfect naar hun Ferrari kijken, die hoogstens vijftien meter verderop geparkeerd stond. "Wat is het toch een mooi beestje he", zei een van de mannen. Vervolgens keken ze beiden zwijmelend naar het blikwerk. "Prachtige velgen ook", zei de ander. Ik keek naar de velgen. Ze glommen mooi, alsof ze net nog waren opgepoetst, maar echt warm kon ik er niet van worden.
De Ferrari cabriolet trok veel bekijks. Natuurlijk omdat het rode gevaarte midden op het plein stond en je er als wandelaar in feite niet omheen kon, maar ook omdat veel mannen stiekem ook wel een Ferrari cabrio zouden willen. Het was grappig om te zien dat als er een echtpaar langs liep, de vrouw amper interesse toonde in de cabrio, terwijl de mannen zelfs als ze er al voorbij waren nog achterom keken om een laatste glimp van "het beestje" op te vangen.
Twee jongetjes gingen om beurten op de foto met de Ferrari. Alsof hun toekomstdroom al een klein beetje werkelijkheid werd.
De twee eigenaren genoten zichtbaar van de aandacht voor hun Ferrari. Zeker omdat ze het allemaal van een afstandje konden aanschouwen en de voorbijgangers dus zonder gene het in- en exterieur van de cabrio bestudeerden.
Het was een mooi schouwspel. Ik liet de zonnestralen op mijn gezicht vallen en nipte van mijn warme thee.
"Ik neem later gewoon een verrot bakkie", zei ik tegen K. "Ik hoef niet zo nodig een dure auto."
Een van de mannen voor mij draaide zich om in mijn richting, alsof ik zojuist volstrekte onzin had uitgeslagen.
Ik kon alleen maar glimlachen.
Schrijf schrijf
Degenen die mijn weblog al een tijdje volgen hebben ongetwijfeld opgemerkt dat ik de laatste tijd niet zoveel stukjes meer plaats.
Het is niet dat ik het vreselijk druk heb, nergens meer een mening over heb of niks meer mee maak.
Sinds ik klaar ben met mijn stage heb ik immers best wel veel vrije tijd gehad en ook maak ik nog genoeg mee in het dagelijks leven.
Normaal gesproken kan ik ook over iedere pietluttige gebeurtenis wel iets schrijven. Het is alleen dat ik nu geen fatsoenlijk stukje meer uit mijn vingers krijg.
Officieel heet dat een writersblock, hoewel ik niet per se elk beestje een naam wil geven.
Ik heb er al wel eens eerder last van gehad in mijn weblogcarriere en dus weet ik dat het gelukkig ook weer over gaat.
Tot die tijd vrees ik dat jullie het even met wat minder en ook mindere stukjes moeten doen.
En dan hier nog even een kleine life-log update:
- Het gaat verder gewoon goed met me. (alleen financieel niet helaas)
- Ik mag, ondanks dat ik een onvoldoende voor mijn tentamen had, toch afstuderen! (*blij!*)
- Mijn kamertje is helemaal ingericht. Ik zit hier perfect en heb het geweldig naar mijn zin in de Nobelstraat.
- Ik zie uit naar de lente en zomer. Dan pak ik mijn tuinstoel, zet die pontificaal voor mijn voordeur en ga ik mijn krantje lezen en het straatleven aanschouwen.
En dan hier nog even een kleine nieuwsmeningen update:
- Het idee van anoniem solliciteren slaat nergens op. Tegen leeftijdsdiscriminatie zal het niet helpen vrees ik. Je hebt volgens je CV 20 jaar werkervaring, en je bent onder de dertig?
- Vergoeding als stimulans voor orgaandonatie? Graag, heel graag. Ik kan wel een vergoeding gebruiken geloof ik! Alleen of het er uiteindelijk voor zal zorgen dat mensen donor worden? Ik weet het niet.
Tentamen #2
Ik geloof dat ik nog nooit in mijn leven zo hard voor een tentamen heb geleerd. Ik geloof dat ik nog nooit eerder zo'n verschrikkelijk vak moest leren, maar dat ik er desondanks al meer dan een maand van te voren aan was begonnen en vanaf dat moment iedere dag hard geleerd heb.
Misschien is het nog wel het ergste dat ik er na het maken van het tentamen heilig van overtuigd was dat ik het goed gemaakt had en dat ik zonder problemen zou kunnen beginnen aan mijn afstuderen.
Maar nee. Zojuist kreeg ik te horen dat ik een onvoldoende heb.
Het woord dendert door mijn hoofd. Onvoldoende.
Het liefst zou ik nu heel hard gaan huilen, maar dat transformeert mijn onvoldoende natuurlijk niet in een voldoende.
Het liefst zou ik nooit meer op school komen, gewoon omdat ik het helemaal gehad heb met mijn studie, maar dat zou te idioot voor woorden zijn.
Nee, in plaats daarvan ga ik maar gewoon een afspraak met de desbetreffende docent maken en kijken wat daar uit komt.
Dingen die je toch niet kunt veranderen kun je maar het beste accepteren.
Foto.durand.nl
Op de website van de Nederlandse fotograaf Sebastiaan Durand staan een hoop foto's uit Zuid-Amerika en Azie.
Niet alle foto's vind ik even interessant, maar de wijze waarop de foto's gepresenteerd worden is erg origineel. Een leuke site om even doorheen te klikken dus.
Nonchalant
We waren bijna op Utrecht centraal, en zodoende stond ik bij de treindeuren in de tussencoupé, toen iemand me op mijn schouder tikte. Ik keek achterom. "Je rugtas staat open", zei de mevrouw achter me. Ik keek naar mijn tas. En inderdaad, ik was de rits van het voorvakje vergeten dicht te doen. Iedereen kon zo mijn portomonnaie en iPod zien zitten. Ik schrok ervan en bedankte de vrouw dan ook heel hartelijk. Als zij mij niet op mijn openstaande voorvakje had gewezen had ik misschien bij thuiskomst mogen constateren dat zowel portomonnaie als iPod weg waren.
Vorige week sjeesde ik op de fiets naar huis. Ik had tegenwind, het sneeuwde en het was stervenskoud. Ik had geen handschoenen en het enige waar ik aan kon denken was een warm huis. Zonder na te denken fietste ik de straat uit en stak over. Luid getoeter klonk. Ik keek achterom en stond oog in oog met lijn 7 richting Kanaleneiland. De buschauffeur maakte woedende gebaren in mijn richting en verbouwereerd bleef ik achter. Het was een klein wonder dat ik hier nog stond en niet onder de bus lag. Doordat ik altijd met mijn iPod op fiets hoor ik vaak het verkeer niet. Meestal let ik goed op, maar het blijft gevaarlijk. Maar hoe langer dingen goedgaan, hoe nonchalanter je wordt.
En zo gaat het met heel veel dingen.
Toen ik twee-en-een-half jaar geleden een iPod aanschafte, durfde ik geen ander liedje op te zetten in het openbaar. Nee, de iPod moest netjes in de tas blijven zitten. Stel je voor dat iemand zou zien dat ik de gelukkige bezitter van zo'n wit mp3-spelertje zou zijn en 'm zou stelen!
Hetzelfde met mijn digitale spiegelreflex. Toen ik hem net had moest ie in de tas moest blijven. Een slotje moest ervoor zorgen dat ie daar ook bleef. Tegenwoordig hangt de D70 vrolijk om mijn nek als ik ga fotograferen. Bang dat ie gestolen wordt ben ik niet meer zo.
Eigenlijk slaat het nergens op dat je in het begin altijd uiterst voorzichtig bent met nieuwe spullen. Na een tijdje wordt je er toch nonchalant in en sta je minder vaak stil bij het feit dat je iets duurs bij je hebt. Hetzelfde met de lijn 7 die mij bijna aanreed. De dagen erna ben je extra voorzichtig in het verkeer, maar op een gegeven moment lijkt het erop alsof je het voorval weer bent vergeten.
Toch kan het in mijn ogen geen kwaad om zo nu en dan weer even op je plek gezet te worden. Zolang het maar goed afloopt en je er misschien toch een piepklein beetje van leert.
Orgaandonatie
De tweede kamer heeft vandaag het wetsvoorstel voor een nieuw orgaandonatiesysteem verworpen. Volgens dat systeem staat in principe iedere Nederlander zijn organen af na zijn dood, behalve als hij schriftelijk heeft vastgelegd tegen de transplantatie van organen te zijn.
Ik vind het erg zonde dat het wetsvoorstel is verworpen. Ik had het gevoel dat dit het enige systeem was dat er voor zou kunnen zorgen dat er meer donoren zouden komen. Als iedere Nederlander in principe donor is wordt je in feite gedwongen over het donorschap na te denken. Bovendien, wil je geen organen afstaan dan hoeft dat ook niet. Dan maak je schriftelijk bezwaar en wordt er niks weggehaald na je dood.
Andere plannen om er voor te zorgen dat er meer donoren komen zijn vaak niet waterdicht. Zo was er het plan dat mensen die zelf geregistreerd zijn als donor voorrang krijgen zodra zij zelf een orgaan nodig hebben. Klinkt goed, maar waterdicht is het niet. Als het niet zo goed gaat met je nieren en je het gevoel hebt dat je in de toekomst misschien een orgaan nodig hebt kun je nog snel even een formuliertje invullen zodat je voorrang krijgt. Of het plan dat mensen die niet wensen te doneren ook worden uitgesloten voor het ontvangen van een donatie. Mag dan misschien waterdicht zijn, maar dat plan gaat mij wel erg ver.
Nee, wat dat betreft is het jammer dat dit nieuwe orgaandonatiesysteem er niet komt. Vooral omdat ik het gevoel heb dat de overheid met nieuwe campagnes relatie weinig mensen overhaalt om donor te worden. Mensen blijven immers toch te laks om een formuliertje invullen. Daarbij hoeven mensen nu ook niet per se na te denken over het donorschap, want het niet invullen van een formulier heeft immers voor hen toch geen consequenties.
"Heb je uberhaupt wel internet op de Nobelstraat?", vroeg iemand zich af in de comments.
De afgelopen week dus niet. Maar sinds enkele luttele minuten is er een werkende verbinding! Hoera!
Afgelopen dinsdag kon ik op kantoor nog even mail checken en surfen, maar daarna werd ik afgesloten met de buitenwereld.
Aangezien het pand waarin ik nu woon momenteel verbouwd wordt was er de eerste dagen nog geen televisie en internet. Enerzijds heel vervelend, maar anderzijds ook wel eens goed.
Je gaat namelijk op zoek naar alternatieve bezigheden. Zo heb ik in de afgelopen vijf dagen meer gelezen dan het laatste half jaar bij elkaar. Ik heb alle tijd gehad om mijn kamertje te schilderen (een bordeauxrode muur bij het slaapgedeelte), alles in te richten, op te ruimen. Er was immers toch niks anders te doen.
Vanaf nu zal ik ieder moment van de dag weer worden afgeleid door het fenomeen dat zich internet noemt. Om het half uur zal ik weer naar mijn computer lopen, kijkend of ik nog mail heb. Ik zal weer weblogs gaan lezen, het nieuws bij gaan houden. Chris is weer aangesloten met de buitenwereld!
Galleries
Voor de liefhebbers weer een paar leuke fotogalleries om doorheen te klikken. In deze gallery zijn foto's te zien gemaakt met een Holga (een plastic cameraatje met een plastic lensje). Geinig om te zien dat je met een sloebercameraatje zo nu en dan nog best leuke foto's kunt maken. En hier is de andere gallery. (Wederom bedankt DC, voor de links)
